Κουρασμένος; Πόσο κουρασμένος; Έτσι που άνοιξε το καταπέτασμα της γης κι απειλεί να μας ρουφήξει όλους και να μας αφανίσει στα μαύρα τάρταρα, θα έλεγε κανείς πως μάλλον κουρασμένος γεννήθηκε, κι έτσι, από μια ειρωνεία της τύχης, βρέθηκε κάποια στιγμή σε λάθος πόστο. Ή μήπως πάλι δεν φταίει αυτός, και φταίει απλώς το κακό το ριζικό μας; Όλα παίζουν, κι όλα είναι υπό διερεύνηση.Πολλά τα προβλήματα, σοβαρά και δυσεπίλυτα, όμως, επειδή ο αριθμός των ληστευθέντων συμπολιτών μας τείνει να είναι μεγαλύτερος από τον αντίστοιχο των συναχωμένων, εκείνο της εγκληματικότητας δείχνει να έχει τα πρωτεία! Και ποιος θα το λύσει; Ο κύριος Μαρκογιαννάκης; Πληροφορίες τον θέλουν επί του παρόντος κάπου στην Ιαπωνία ή την Κορέα να δοκιμάζει ο ίδιος προσωπικά ένα-ένα τα «παπάκια» με τα οποία εικάζεται πως θα εφοδιαστούν οι υπό σύσταση ευέλικτες αστυνομικές δυνάμεις οι οποίες … εν καιρώ θα αναλάβουν να αστυνομεύουν το κέντρο, τις συνοικίες και τα προάστια της πρωτεύουσας. Αλλά εντάξει, αυτές οι δουλειές θέλουν το χρόνο τους…
Μετά την επέλαση των… Μαύρων Ιπποτών στο Κολωνάκι, λέγεται πως καταστηματάρχες της περιοχής προσεγγίστηκαν από ανθρώπους της νύχτας, οι οποίοι προθυμοποιήθηκαν να τους προσφέρουν τις καλές τους υπηρεσίες, ήγουν προστασία από επαναστάτες της κακιάς συμφοράς και λοιπά (αδέσποτα) κακοποιά στοιχεία.
Ρε, μήπως είναι καλύτερα τα όσα <σκάμε > για να έχουμε αστυνομία, να μας τα επιστρέψει το Κράτος για να πληρώσουμε τους ανθρώπους του εγχώριου Οργανωμένου Εγκλήματος, οι οποίοι με τη σειρά τους θα αναλάβουν το καθήκον της ανά την επικράτεια αστυνόμευσης; Στο Αμέρικα, την εποχή που το δικό τους Οργανωμένο Έγκλημα ήταν κυριολεκτικά κράτος εν κράτη, σε περιοχές που ήλεγχαν οι διάφορες φαμίλιες της Μαφίας, οι free-lance μικροεγκληματίες δεν τολμούσαν ούτε να κατουρήσουν στο δρόμο, κι αυτό έχει καταγραφεί ιστορικά. Στην Ελλάδα όμως του 2009 κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος ούτε καν για το πόσο καλά οργανωμένο είναι το εγχώριο Οργανωμένο Έγκλημα. Άλλο δράμα και τούτο…
Μύρισε άνοιξη, αδέρφια, κι από κοντά μύρισαν κι εκλογές. Τι θα κάνουμε, αλήθεια, αν κληθούμε να ρίξουμε το κουκί μας στην κάλπη; Θα το αποφασίσουμε να σοβαρευτούμε καμιά φορά; Χρόνια τώρα μεμψιμοιρούμε, κλαψουρίζουμε, διαμαρτυρόμαστε, τρέχουμε εκόντες άκοντες στους διάφορους τηλε-ψυχοπονιάρηδες για να δημοσιοποιήσουμε τις ενστάσεις μας και τα παράπονά μας, μα μόλις μας πει κάποιος πως πάμε για εκλογές, όλο που βρίσκουμε να κάνουμε, είναι να ανασύρουμε από τη ναφθαλίνη τα γαλάζια, τα πράσινα και τα κόκκινα λάβαρά μας, τις καραμούζες και τα καπνογόνα μας, έτοιμοι να πάρουμε τους δρόμους για να αποθεώσουμε ο καθένας μας με τρόπο καρναβαλικό τον πολιτικό αρχηγό της καρδιάς του! Χρόνια τώρα φωνάζουμε στους καφενέδες πως οι πολιτικοί μας στο σύνολό τους είναι άχρηστοι. Είναι αλήθεια αυτό, ή υπερβολή; Ένας Θεός ξέρει, κι εδώ που έφτασαν τα πράγματα, μικρή σημασία έχει! Μα αν το πιστεύουμε στ’ αλήθεια, τότε γιατί να μην το εκφράσουμε με τρόπο καίριο και ουσιαστικό; Αν κληθούμε να προσέλθουμε στις κάλπες, τότε γιατί να μην τους φλομώσουμε στο λευκό και το άκυρο; Από φόβο μήπως «περιέλθει η χώρα σε κατάσταση ακυβερνησίας»; Καλά, αφήστε να τα λέει αυτά ο κύριος Μητσοτάκης, τον οποίο κύριο Μητσοτάκη, όποιος τον αγαπάει, να σηκώσει το χέρι του!
Α. Μιαούλης
www.amioul.pblogs.gr
