Σ΄ αυτή τη ριμάδα την ελληνική τηλεόραση έχουν ένα … χάρισμα: χρυσάφι να πιάνουν στα χεράκια τους, και χώμα να γίνεται! Αναφέρομαι στην προσπάθεια του Σκάι να αναδείξει, μέσα από ψηφοφορία, τον μεγαλύτερο Έλληνα όλων των εποχών. Μια κατ’ αρχάς αξιέπαινη και φιλόδοξη προσπάθεια, που όμως εν τέλει κατάντησε φαρσοκωμωδία. Γιατί, τι δουλειά έχει, κύριε Παπαχελά μου, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με τον Πλάτωνα, τον Σωκράτη και τον Αριστοτέλη, και πώς μπορεί να συγκριθεί μαζί τους;Το κύρος και η εμβέλεια των τριών τελευταίων είναι οικουμενικά, η κληρονομιά που άφησαν αφορά, αν όχι όλη, ένα σημαντικό κομμάτι της ανθρωπότητας, αφού πάνω στους λόγους και τις διδαχές τους οικοδομήθηκε εν πολλοίς αυτό που σήμερα είναι γνωστό σαν Δυτικός Πολιτισμός, αποτελώντας κάτι σαν ευαγγέλιο και σημεία αναφοράς για τους μεταγενέστερους μεγάλους διανοητές και φιλόσοφους του κόσμου. Επομένως πού κολλάνε ο Καραμανλής, ο Καποδίστριας κι αυτός ακόμη ο Βενιζέλος;
Εκ των πραγμάτων, και προκειμένου η όλη προσπάθεια να απέδιδε τα αναμενόμενα, κανονικά το ζητούμενο θα έπρεπε να ήταν οι σημαντικότεροι Έλληνες, ιδωμένοι όμως ο καθένας στην εποχή του και συγκρινόμενοι με ομοίους και σύγχρονούς τους, δηλαδή οι φιλόσοφοι με φιλόσοφους, οι στρατιωτικοί με στρατιωτικούς, οι πολιτικοί με πολιτικούς, οι καλλιτέχνες με καλλιτέχνες κ.ο.κ.
Σαν παλιός αριστερός –σήμερα ανάθεμα κι αν ξέρω τι είμαι- η πικρή αλήθεια είναι πως διακατέχομαι από αντι-καραμανλικά αισθήματα, αλλά απ’ την άλλη βεβαίως κατανοώ πως η άγνοια και ο όποιος φανατισμός αποτελούν κακούς σύμβουλους, όταν πρόκειται για την αξιολόγηση του μεγέθους της προσφοράς ενός πολιτικού άνδρα στον τόπο του. Έστω κι έτσι όμως, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής πέθανε πολύ πρόσφατα, από την άποψη του χρόνου έτσι όπως τον μετράει η ιστορία, για να επιχειρηθεί μια αποτίμηση του έργου του και της προσφοράς του. Αυτό είναι δουλειά του ιστορικού του μέλλοντος, κι όχι ενός τηλεοπτικού προγράμματος το οποίο τελικά αυτο-υπονομεύτηκε, αποβλέποντας στον εύκολο εντυπωσιασμό!
Για να σταθείς έστω και αρνητικά απέναντι σε κάποιον από τους μεγάλους της ιστορίας, υποτίθεται ότι προηγουμένως έχεις εντρυφήσει στα έργα και τις ημέρες του, και άρα –όσο υποκειμενική κι αν είναι εν τέλει η κρίση σου- αν μη τι άλλο έχεις όλα εκείνα τα στοιχεία που απαιτούνται για να κάνεις τις συγκρίσεις σου και να τον κατατάξεις εκεί που εσύ κρίνεις ότι του αρμόζει.
Οι υπεύθυνοι της εκπομπής είπαν πως τελικά στην ψηφοφορία πήραν μέρος κάπου 600.000 πολίτες. Να υποθέσουμε λοιπόν πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι ήταν ήδη γνώστες –ή έστω κάθισαν και τα διάβασαν στην τούρλα του Σαββάτου, θέλοντας έτσι να προσδώσουν κύρος στην ψήφο τους- των έργων και των ημερών του Σωκράτη, του Περικλή, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, και άρα τους έστειλαν με φρόνηση και επίγνωση στις τελευταίες θέσεις της λίστας με τους δέκα επιφανέστερους, αναδεικνύοντας τέταρτο τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, δηλαδή σημαντικά πιο πάνω από τους προαναφερθέντες; Αυτό, ή μήπως στη μεγάλη τους πλειοψηφία, οι ψηφίσαντες αντιμετώπισαν τον Σωκράτη, τον Αριστοτέλη, τον Πλάτωνα και το Περικλή περίπου σαν ΠΑΣόκους, Πρασινοφρουρούς, ή έστω Κουκουέδες;
Τελικά the Oscar went to Alexander the Great (ευτυχώς που δεν παρουσιάστηκε κανείς ως συγγενής του στη σεμνή τελετή, να το παραλάβει για λογαριασμό του). Μεταξύ μας όμως, αδέρφια, αν δεν ήταν η γνωστή διαμάχη με τους άσπονδους φίλους και γείτονες Σκοπιανούς, ο Μεγάλος πολύ αμφιβάλλω αν θα βρισκόταν έστω κι ανάμεσα στους δέκα πρώτους. Σήμερα όποιον Έλληνα κι αν ρωτήσεις, κόβει τις φλέβες του και πίνει νεράκι στο όνομα του Μακεδόνα Στρατηλάτη, όμως πόσοι από εμάς έχουμε διαβάσει γι’ αυτόν … καλύτερα να μην το ψάξουμε. Το αναφέρω, γιατί έχει τη σημασία του.
Πάντως ανάμεσα στους εκατό πιο σημαντικούς Έλληνες, συγκαταλεγόταν και ο γνωστός μας Λάκης. Φανταζόσαστε τι πλάκα θα είχε, αν έφτανε να φιγουράρει το ονοματάκι του ανάμεσα σ’ εκείνα των δέκα επιφανέστερων;
Και κάτι τελευταίο, που μου προξένησε αλγεινή εντύπωση, και νομίζω πως όχι μόνο σε μένα: στο πλαίσιο της εκπομπής κάποια στιγμή εκδηλώθηκε μια πολύ ενδιαφέρουσα και γόνιμη αντιπαράθεση μεταξύ των υποστηρικτών του Πλάτωνα και εκείνων του Αριστοτέλη. Φευ όμως ο συντονιστής διέκοψε σχεδόν βιαίως τον διάλογο μεταξύ των δυο πλευρών, γιατί έπρεπε, λέει, «να πάει σε διαφημίσεις»!!! Τα μεταξωτά βρακιά για τους επιδέξιους πισινούς, που λέει και ο λαός μας, κύριε Παπαχελά μου, που με τη σειρά του θα πει πως η τηλεόραση, ως εκ της φύσεώς της, είναι καταδικασμένη να ασχολείται με τα ανόητα και τα επουσιώδη.
www.amioul.pblogs.gr
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου