Κέρδισε κανείς;

Από τον Ανδρέα Μιαούλη

Παρακολούθησα χθες όσο άντεξα –γιατί, μεταξύ μας, είχε κάτι πολύ ωραίες ταινίες- τα αποτελέσματα των Ευροεκλογών, όμως το μόνο που αποκόμισα ήταν ένα σφίξιμο το στομάχι. Γιατί, ως φαίνεται, ο μεγάλος χαμένος ήταν το αύριο του τόπου. Σε ό,τι αφορά την οικονομία, είναι ηλίου φαεινότερο πως πρέπει να παρθούν μέτρα, όμως, τώρα που έχασε η Νου Δου θα τολμήσει να τα πάρει; Και θα είναι αυτά τα μέτρα προς την σωστή κατεύθυνση, και παρμένα με αίσθημα δικαίου; Ή μήπως θα έρθουν να φορτώσουν στο κεφάλι μας κι άλλους μπελάδες, γιατί στη γωνιά περιμένουν οι βουλευτικές εκλογές, και κάτι θα πρέπει να κάνουν για να ρεφάρουν κι αυτοί ως Κόμμα, προβαίνοντας στις «ενδεδειγμένες» ενέργειες, (κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε); Στα ελληνικά πολιτικά πράγματα, σχεδόν από καταβολής μας ως έθνος, ισχύει το αξίωμα, «Ποτέ μην κάνεις σήμερα, ό,τι μπορείς να κάνεις αύριο». Κι εν προκειμένω, «Ποτέ μην κάνεις σήμερα, ό,τι μπορεί να γίνει αύριο, και μάλιστα όχι από σένα, αλλά από εκείνους που ίσως σε έχουν διαδεχθεί στην εξουσία …» Είναι μια λογική που βολεύει μια χαρά τα κόμματα που εναλλάσσονται στην εξουσία, τι κι αν στην ουσία αποτελεί την κύρια πηγή των δεινών (σε επίπεδο οικονομίας τουλάχιστον αν και όχι μόνο), αυτού του τόπου. Αυτό μας ξημερώνει, κι αυτό θα πρέπει να κρατήσουμε.

Όσο για το ΠΑΣΟΚ, ντύνεται και στολίζεται, εν αναμονή της ανάληψης των καθηκόντων του στο άμεσο ή το απώτερο μέλλον –θα δείξει-, ως τότε όμως, να δούμε τι στάση θα κρατήσει, κι αν θα βοηθήσει από τη θέση του σαν αντιπολίτευση για να βγούμε από τα δύσκολα, ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΤΟΝ ΤΟΠΟ!!

Κατά τα λοιπά, ακούσαμε πάλι με το καντάρι τις γνωστές κουταμάρες. «Χάσαμε», έλεγαν κάποιοι της Ν.Δ., «όμως όχι με 5-0, όπως προδίκαζαν τα exit poll, αλλά με 2-0», λες κι αυτό έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία για τον υγιώς σκεπτόμενο πολίτη ο οποίος δεν τρώει κουτόχορτο και δεν φανατίζεται κυριολεκτικά για ψύλλου πήδημα, αλλά απλώς αγωνιά και περιμένει να δει τι θα του ξημερώσει.

«Τα πικράναμε τα παιδιά μας», δήλωσαν όλως ανοήτως μερικοί άλλοι, λες και τους συνδέουν δεσμοί αίματος με το μέσο ψηφοφόρο, ο οποίος, είτε λόγω βλακείας, είτε λόγω έλλειψης κρίσεως, αποκλείεται είτε να μη τους ξαναψηφίσει στο μέλλον, είτε να συγγενέψει έστω κι εξ αγχιστείας, με άλλο Κόμμα, «και απέφυγαν να προσέλθουν στις κάλπες (αποχάρα!!!), προτιμώντας να πάνε για καμιά βουτιά. Όμως με χρόνια, με καιρούς, πάλι δικά μας θα ΄ναι». Τι λες, ρε θείο; Και πώς θα καταφέρετε δηλαδή να τα μπάσετε πάλι στο μαντρί; Τι είδους τσικουλάτα θα τα τρατάρετε για να τα γλυκάνετε; Και πόσο ακριβή –για τον τόπο- θα είναι αυτή η τσικουλάτα;

Και τούτη τη φορά είχαμε παρελάσεις στους δρόμους νεολαίων των δυο μεγάλων κομμάτων με σημαίες και καραμούζες, (Μπανγκλαντές ζεις, εσύ μας οδηγείς). Οι μεν της Ν.Δ. για να τονώσουν το μάλλον πεσμένο ηθικό του αρχηγού τους, οι δε ΠΑΣΟκοι για να γιορτάσουν τα… επινίκια! Ο κυματισμός των λαβάρων μας στράβωσε, και μας ξεκούφανε ο διαπεραστικός, στριγκός ήχος των καραμουζών, έτσι που ούτε να δούμε, ούτε να ακούσουμε αυτά που θα ‘πρεπε καταφέραμε, για πολλοστή φορά στην ιστορία των εκλογικών αναμετρήσεων αυτού του τόπου.

Υ.Σ. Κάτι ακόμη που προέκυψε από τη χτεσινή εκλογική αναμέτρηση: απ’ αυτόν τον Τζουτζούκο τελικά δεν γλιτώνουμε με τίποτε.

Α. Μιαούλης

www.amioul.pblogs.gr