Blogs-ΜΜΕ

Από τον Ανδρέα Μιαούλη

Ηρεμήστε, κυρία Τρέμη μου (συνέντευξή σας τις προάλλες στο lifo). Να τα πάρουμε ένα-ένα. Λέτε πως δεν συμβάλλουν τα blog στην ενημέρωση, που μπορεί και να είναι έτσι. Το δικό σας Δελτίο πώς στην ευχή συμβάλλει (στην Ενημέρωση), όταν πιάνει ένα θέμα από την πολιτική επικαιρότητα και το… αναλύει (του αλλάζει τον Ανανία, θα έλεγα εγώ), από τις 19:50 μέχρι τις 20:40, με την διατύπωση απόψεων επ’ αυτού παραθυράτων (των ίδιων και των ίδιων πάντα), που οι περισσότεροι από εμάς ξέρουμε τι θα πουν, προτού καν ανοίξουν το στόμα τους; Ποιο το όφελος του τηλεθεατή που έχει επιλέξει να παρακολουθήσει το Δελτίο σας, σε επίπεδο ενημέρωσης; Σε τι γίνεται σοφότερος; Επ’ αυτού, μήπως θα μπορούσατε να μας πείτε δυο πραγματάκια, για να τα καταλάβουμε κι εμείς;

Ναι, βέβαια υπάρχει και η περίφημη πρωτιά σας, η υπεροχή σας, έναντι των άλλων Δελτίων, (είναι η κορυφαία σας στιγμή, όταν όλοι εκεί πιάνετε να ευλογάτε εν χορώ τα γένια σας!), όμως αυτό μπορεί να είναι απόρροια του γεγονότος πως τα άλλα Δελτία απλώς δεν βλέπονται, έτσι καθώς μοστράρουν ως «ειδήσεις» διάφορα πιασάρικα και σκαμπρόζικα που πιστεύουν πως ίσως τους βοηθήσουν να τσιμπήσουν κάτι παραπάνω σε επίπεδο τηλεθέασης.

Η υπηρέτηση της αλήθειας από τα ΜΜΕ είναι έννοια σχετική, αφού, από καταβολής τους ενίοτε χρησιμοποιούν το μέσο, είτε ραδιόφωνο είναι αυτό, είτε εφημερίδα, είτε (πολύ περισσότερο) τηλεόραση, για την επίτευξη των όποιων δικών τους επιδιώξεων και στόχων. Αυτό έτσι ήταν, έτσι είναι, κι έτσι θα παραμείνει, μέχρι να βγάλει ο ήλιος κέρατα. Με τη διαφορά πως, στις μέρες που ζούμε, η τάση αυτή τείνει να γίνει η κυρίαρχη.

Τα κανάλια –κυρίως αυτά- δεν είναι μη κερδοσκοπικοί, μη κυβερνητικοί οργανισμοί (που κι αυτό θα μπορούσε να μην σημαίνει απολύτως τίποτε), αλλά αντίθετα περιουσιακά στοιχεία των οικονομικά ισχυρών αυτού του τόπου: «Δικό μου είναι το μέσο, ό,τι θέλω το κάνω, όπως θέλω το χρησιμοποιώ», κατά το κοινώς λεγόμενο, ή μήπως δεν «παίζουν» τέτοιες λογικές στη βιομηχανία των ΜΜΕ; Που με τη σειρά του θα πει ότι ο μέσος άνθρωπος έχει κάθε λόγο να αμφιβάλλει ως προς το κατά πόσο η συμβολή των ΜΜ στην Ενημέρωση είναι αυτή που θέλετε να μας πείσετε ότι είναι.

Πόσω μάλλον που στις μέρες μας ζούμε το φαινόμενο των λεγόμενων μεγαλοδημοσιογράφων, ή δημοσιογράφων-σταρ (τίτλοι που ίσως και να μην έχουν να κάνουν πάντα με το δημοσιογραφικό μέγεθος ή το κύρος αυτών που τους φέρουν). Κι εσείς οι μεγαλοδημοσιογράφοι, ή δημοσιογράφοι-σταρ, αμείβεστε με αστρονομικά ποσά –ή έτσι παραδίδεται τουλάχιστον- αποτελώντας έτσι μια ξεχωριστή ελίτ εργαζομένων, με τα δικά της ιδιαίτερα προνόμια και συμφέροντα, που μπορεί αφ’ ενός να μην συμπίπτουν πάντα (για να μην πω τις περισσότερες φορές), μ’ εκείνα της πλειονότητας των ανθρώπων τους οποίους υποτίθεται προσπαθείτε να ενημερώσετε, με αποτέλεσμα να… επηρεάζεται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η… εκτέλεση των καθηκόντων σας, αφ’ ετέρου να σας φέρνουν … πιο κοντά προς τους έχοντες και κατέχοντες, κι όλα αυτά έχουν τη σημασία τους. Να γίνω πιο σαφής: αν για παράδειγμα (τραβηγμένο, ομολογώ) σας έρθει ένα ραβασάκι από το news-desk που να σας λέει να πείτε στη διάρκεια εκφώνησης του Δελτίου, πως χιόνισε στη Σαχάρα, τι θα κάνετε; Θα τους πετάξετε στα μούτρα το ραβασάκι, γυρνώντας την πλάτη στον όχι απλώς παχυλό, αλλά υπερτροφικό μισθό σας, ή θα ποιήσετε την ανάγκη φιλότιμο;

Δεν κατηγορώ κανέναν, απλώς προσπαθώ να περιγράψω μια κατάσταση, έστω έτσι όπως την καταλαβαίνω εγώ. Δύσκολοι και πονηροί καιροί για να πει κανείς με βεβαιότητα ποιοι συμβάλλουν στην έγκυρη ενημέρωση και ποιοι όχι.

Και τα blog; Ίσως να εκφράζουν την ανάγκη του κόσμου να καταθέσει τη δική του άποψη για τα όσα συμβαίνουν γύρω του και τον αφορούν, παρακάμπτοντας την κατεστημένη μορφή ενημέρωσης, την οποία εν πολλοίς δεν εμπιστεύεται. Ένας τρόπος επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων, στην προσπάθειά τους να αναδείξουν πτυχές της επικαιρότητας που τα παραδοσιακά ΜΜΕ για τους δικούς τους λόγους αφήνουν στο σκοτάδι. Τι το μεμπτό; Το να κουβεντιάσω εγώ με δέκα ή εκατό ανθρώπους μέσω Διαδικτύου για κάποιο συγκεκριμένο θέμα, δεν σημαίνει καλά και ντε ότι θέλω να υποκαταστήσω τα έντυπα ή τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Ναι, γίνονται αθλιότητες, με την ανάρτηση ανώνυμων δυστυχώς λίβελων, υβριστικών σχολίων ή ακόμη και ανυπόστατων «ειδήσεων» στα διάφορα blog. Παιδικές ασθένειες του νέου τρόπου διακίνησης ιδεών, πληροφοριών, ενίοτε και ειδήσεων μέσω Διαδικτύου. Αν δεν ξεπεραστούν αυτές οι δυσκολίες, δεν αποκλείεται προϊόντος του χρόνου τα blog να απαξιωθούν και μοιραία να σβήσουν απ’ το χάρτη. Μέχρι τότε όμως, καλό είναι να αποφεύγονται τα σχόλια του τύπου, «τζάμπα ψυχανάλυση, και δη κακής ποιότητας», και, «αυτό που κάνουν, (τα blog) λειτουργεί και ως μια φασιστική απειλή». Οι φασιστικές νοοτροπίες και τάσεις, κυρία Τρέμη, μπορούν να εκφραστούν με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των blogger…

Όσο για τον κύριο Πρετεντέρη, ποσώς ενδιαφέρει αν είναι φίλος του Καραμανλή, αν θα έστριβε ευχαρίστως το λαρύγγι του Γιωργάκη, ή αν θέλει να φάει ωμούς πέντε αντιεξουσιαστές, κι άλλους τόσους καταληψίες. Όλοι έχουμε τις συμπάθειες και τις αντιπάθειές μας. Αποτελούν προσωπικά του δεδομένα, και ουδείς δικαιούται να αναφέρετε σ’ αυτά, ασκώντας του μια βλακώδη και ανούσια κριτική. Εκείνο όμως που μπορεί να του προσάψει κανείς είναι ο ανοίκειος τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει –πάντα στο πλαίσιο του Δελτίου του καναλιού σας- όλους όσοι για τον άλφα ή βήτα λόγο δεν του γεμίζουν το μάτι. Συμπεριφέρεται ως από καθέδρας –σαν πλουσιόπαιδο που καλεί στον αυλόγυρο της έπαυλής του κάποιους ταλαίπωρους, μόνο και μόνο για να τους μειώσει. Ε, δεν είναι ότι το καλύτερο.