Φωτογραφίζομαι αρα υπάρχω!

Η Μύκονος κάνει τους κοσμικούς ή οι κοσμικοί τη Μύκονο; H γνωστή απορία με την «κότα και το αβγό» επαναπροσδιορίζει το νόημά της και ζητά απάντηση. Πολυφωτογραφημένη και διάσημη. Με τους επώνυμους επισκέπτες της να τη συναγωνίζονται -συνήθως ανεπιτυχώς- σε λάμψη. Εκείνη κομψή, αέρινη και κούκλα, ικανοποιεί αυτάρεσκα την αυταπάτη τους και ορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού. Κακά τα ψέματα. Αν δεν περάσεις έστω ένα Σαββατοκύριακο από τη Μύκονο, δεν είσαι κοσμικός. Αν δεν έχεις μέσο να προσπεράσεις τη waiting list και να κλείσεις ξαπλώστρα στην παραλία της Ψαρούς, τότε το πολύβουο μυκονιάτικο καλοκαίρι δεν είναι για σένα. Αν δεν σε «συλλάβει» ο φακός στα Ματογιάννια, αν δε φιλοξενηθείς σε σκάφος φίλου που αράζει σε απόσταση βολής από τα φλας των παπαράτσι και το βράδυ δεν σε περιμένουν στο πεζούλι του Καίσαρη, τότε είσαι ένας «απόκληρος» της showbiz. Ηθοποιοί, τραγουδιστές, μοντέλα, αθλητές, παρουσιάστριες και social butterflies που «πετάνε» από μπαράκι σε μπαράκι ευελπιστώντας να βρουν μια χαραμάδα και να βγουν από την ανωνυμία τους. Μια ετερόκλητη συνομοταξία με έναν κοινό στόχο. Δεν «βουλιάζουν», βλέπετε, τυχαία το νησί. Είναι το στερητικό σύνδρομο προβολής που δεν τους αφήνει περιθώριο. Η φυλή των κοσμικών έχει ανάγκη να συνωστίζεται στη Μύκονο. Πρέπει να συντηρήσει την ευαίσθητη στο φως της ημέρας λάμψη της. Αποζητά να καλύψει το κενό που αφήνει το τέλος της χειμερινής σεζόν και μεταφέρει την αβάσταχτη ελαφρότητα της ύπαρξής της στην καλοκαιρινή της εκδοχή. Μη νομίζετε, έχει και η γκλαμουριά τα προβλήματά της! Μπορεί στον πλανήτη Μύκονο να μοιάζουν όλα ωραία, τα σώματα να είναι καλογυμνασμένα, οι οδοντοστοιχίες συμμετρικά φτιαγμένες, τα extensions στη θέση τους και τα ρούχα επώνυμα. Το βλέμμα όμως παραμένει κενό. Οποια κι αν είναι η απάντηση στην απορία της «κότας και του αβγού», αυτό που «κλοτσάει» πιο πολύ στην εικόνα του νησιού είναι ότι ακόμη και το παραδοσιακό άσπρισμα με ασβέστη που έδινε μια λιτή, ματ και γήινη ομορφιά στο νησί έχει υποχωρήσει μπρος στην αστραφτερή λαδομπογιά που επιβάλλει η ψωνισμένη αντίληψη ότι «όλα πρέπει να λάμπουν».

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ!