Προοίμιο (2) : 2 βεβαιότητες, 2 επιθυμίες και 6 αποφάσεις…

Μετά την υπενθύμιση λοιπόν έρχονται 2 επιβεβαίωσεις που αφορούν στην προσήλωση των ηγετών στον σεβασμό συγκεκριμένων αρχών και δικαιωμάτων και ελευθεριών καθώς και στο κράτος δικαίου. Μάλιστα η δεύτερη αναφέρεται σε 2 διεθνή κείμενα : τον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη (Τορίνο 1961) και τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων των Εργαζομένων (1989). Η αναφορά τους όμως θα δούμε αν ισχύει και στην πράξη όταν φτάσουμε στο δια ταύτα των άρθρων. Γιατί το προοίμιο είναι κυρίως ευχολόγιο και όχι νομική ρύθμιση. Απλώς εδώ οι αρχηγοί των κρατών μελών μας επιβεβαιώνουν ότι οκ δεν τα έχουν ξεχάσει και τα είχαν στο μυαλό τους όταν νομοθετούσαν.

Μετά τις επιβεβαώσεις και 2 επιθυμίες : Η πρώτη είναι μια ευχή. Η αλληλεγγύη των ευρωπαϊκών λαών. Που όλοι έχουμε δει τις τελευταίες μέρες πως δοκιμάζεται. Όπως λέει όμως το κέιμενο, με τον παράλληλο σεβασμό της ιστορίας, του πολιτισμού και των παραδόσεων. Όλοι μαζί, όλοι διαφορετικοί!! Η δεύτερη επιθυμία αφορά την γραφειοκρατία των Βρυξελλών. Η επιθυμία καλύτερης λειτουργία των αρμόδιων οργάνων και η δημιουργία ενός και μοναδικού θεσμικού πλαισίου. Με λίγα λόγια να ενοποιήσουμε την διοίκηση των τότε (1992) 3 κοινοτήτων(ΕΚΑΧ, ΕΚ, ΕΚΑΕ) σε 1 (Ευρωπαϊκή Ένωση) . Από το 1992 μέχρι σήμερα ακόμα ζητούμενο είναι βέβαια. Γιατί το βασικότερο δεν είναι τι εύχομαι αλλά πως θα το κάνω…

Και μετά έρχονται 6 θέματα που δηλώνουν όλοι αποφασισμένοι να πετύχουν :

Θέμα Ι: Οικονομική σύγκλιση με την δημιουργία Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης που θα καταλήξει σε ένα νόμισμα!! Αλλά πρώτη και βασική προτεραιότητα το χρήμα παιδιά. Και σήμερα 17 χρόνια μετά και μεσούσης μια τρομακτικής κρίσης ερωτώ : έχουμε σύγκλιση;

Θέμα ΙΙ: Η οικονομική και κοινωνική πρόοδος. Προσέξτε ότι εδώ η οικονομία γίνεται ζυεγαράκι με το κοινωνικό στοιχείο, αλλά όχι ισότιμη σύζυγος!. Και παρακάτω αναφέρονται 2 αρχές : της αειφόρου ανάπτυξης και της προστασίας του περιβάλλοντος, αλλά όχι απόλυτα!! Μόνο σε σχέση με την ολοκλήρωση της εσωτερικής αγοράς και της ενισχυμένης συνοχής. Και τέλος η εφαρμογή πολιτικών για την οικονομική ολοκλήρωση και παράλληλα και πρόοδος σε άλλους τομείς. Αυτό που κατάλαβα : Καλό και το περιβάλλον και η κοινωνική πολιτική αλλά παιδιά, η οικονομία πάνω από όλα. Και ότι γίνεται να μην εμποδίζει την οικονομική ανάπτυξη.

Θέμα ΙΙΙ: Η Κοινή Ιθαγένεια. Εδώ διατυπώνουν ίσως το πιο μεγάλη θεσμική αλλαγή. Όχι στις ταυτότητες μας αλλά στο μυαλό των επόμενων γενιών. Η αίσθηση μιας γενεαλογικής ταυτότητας, της Ευρωπαϊκής. Γιατί και για να μην σας μπλέξω νομικά, μιλάμε για ιθαγένεια, όχι για τα πολιτικά ή αστικά δικαιώματα. Αλλά για την γενεαλογική μας ταυτότητα.

Θέμα IV: Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Ασφάλεια. Και με την εξής σειρά : πρώτα μια εξωτερική πολιτική που να αοδηγήσει σε κοινή άμυνα. Δηλαδή ο πρώτος και εφικτός στόχος είναι η εξωτερική πολιτική. Αλλά είναι; 17 χρόνια μετά η απάντηση είναι ΟΧΙ!!! Για το δε το θέμα της άμυνας δεν το συζητάμε. Και βέβαια παρακάτω, η ίδια παράγραφος, μας ενημερώνει ότι υπάρχει σκοπός : Η ανεξαρτησία της Ευρώπης, η ευρωπαϊκή ταυτότητα, αλλά και κυρίως η προαγωγή της ειρήνης!!! καθαρά δηλώνουν λοιπόν ότι η Ευρώπη φιλοδοξεί να είναι δύναμη ειρήνης και σταθερότητας και όχι μια επεκτατική στρατιωτική δύναμη.

Θέμα V: Ελεύθερη κυκλοφορία προσώπων. Αλλά σε ενιαίο χώρο ελευθερίας (άρα προστασία των ατομικών ελευθεριών για όλους), ασφάλειας (με κοινές υπηρεσίες τήρησης του νόμου) και δικαιοσύνης (με σταδιακά ενιαίο σύστημα δικαίου). Βέβαια την ίδια ώρα διατυπώνεται και η παρέκκλιση από την αρχή αυτή : Η προστασία και η ασφάλεια των λαών των κρατών μελών. Άρα ανοικτό παράθυρο περιορισμού της ελευθερίας στο όνομα της ασφάλειας.

Θέμα VI: Ενοποίηση μεν, αρχή της επικουρικότητας δε. Αυτό τώρα είναι νομική έννοια και θα σας την εξηγήσω όσο απλά γίνεται. Η ΕΕ παρεμβαίνει σε όποια θέματα τα κράτη μέλη της αποφασίσουν να παρεμβαίνει. Αν δεν το θέλουν τότε τα ρυθμίζουν από μόνα τους. Το πιο ίσως σημαντικό παράδειγμα είναι η Παιδεία. Ένα θέμα που μέχρι σήμερα εξαιρούνταν παραδοσιακά από την κοινή απόφαση των κρατών μελών και επαφίεται στα κράτη μέλη να πάρουν αποφάσεις για αυτό το θέμα με μόνο κριτήριο την εθνική τους συνείδηση. Βέβαια ακόμα και στο παράδειγμά μου υπάρχουν άλλα θέματα που πιέζουν τις αποφάσεις και στην παιδεία.

Και στο τέλος του προοίμιου, δηλώνεται ή ίδρυση της ΕΕ και οι πληρεξούσιοι των αρχηγών κρατών υπογράφουν την νέα συνθήκη. Υπάρχει και ένα αστείο : Το κείμενο λέει ότι η Συνθήκη υπογράφτηκε αφού ελέγχθηκαν τα έγγραφα των πληρεξουσίων. Φοβήθηκαν πλαστοπροσωπία ή πλαστογραφία; Ατιμούλικα, ούτε μεταξύ σας εμπιστοσύνη;

http://lisbonlex.wordpress.com/2009/03/05/preamble2/