Η σχέση τηλεόρασης και θηλυκού

Ξέρω, έχουν γραφτεί χιλιάδες άρθρα για τη σχέση γυναίκας και τηλεόρασης.

Σχέση έρωτα, συνήθειας ή απαξίωσης κάποιες φορές. Σε κάθε σπίτι, είτε η γυναίκα είναι νοικοκυρά, είτε γυρνάει κατάκοπη από μια ημέρα, που της χάρισε περισσότερο εκνευρισμό και λιγότερο επιτυχίες, υπάρχει μια ανοικτή τηλεόραση.
Τα μεσημεριανά και τα απογευματινά προγράμματα εναλλάσσονται με τις σοβαρές ειδήσεις, όπου η γυναίκα μοιάζει να εξαφανίζεται λες και η οικονομική κρίση είναι μια υπόθεση καθαρά αντρική.

Μοιάζει απίθανο, αλλά ακόμα και σήμερα τον 21ο αιώνα, που η γυναίκα έχει μια απόλυτα ισότιμη θέση σε επίπεδο ισχύος και συμμετοχής στα κέντρα λήψης αποφάσεων η σχέση τηλεόρασης και θηλυκού μοιάζει να περιορίζεται στα εξευτελιστικά gossip προγράμματα ή στα ανάλαφρα μεσημεριανά, όταν βέβαια δεν κρύβουν ενδιαφέρουσες δημοσιογραφικές έρευνες...

Προσωπικά, έχω βρεθεί πολλές φορές σε σοβαρά τηλεοπτικά πάνελ, όπου είμαι μόνη ως γυναίκα στην εκφορά λόγου για σκληρές υποθέσεις, που απασχόλησαν την κοινή γνώμη, όπως οι υποκλοπές, τα ομόλογα, το παραδικαστικό, η υπόθεση Ζαχόπουλου. Συνειδητοποιούσα κάθε φορά ότι ακόμα και οι γυναίκες δημοσιογράφοι και δικηγόροι αντιμετωπίζονται ως ικανές να πουν την γνώμη τους για ευαίσθητα θέματα και όχι για επικίνδυνα πολιτικά ή κοινωνικά δρώμενα.

Παρότι προσωπικά δεν δικαιούμαι να έχω παράπονο, κάθε φορά έβλεπα ότι η δύναμη στην αποκάλυψη ή στην παρέμβαση σε σοβαρά θέματα, εντοπίζεται ανοήτως από κάποιους ως υπόθεση καθαρά αντρική.
Σκεφτείτε πόσες γυναίκες είναι διευθύντριες ειδήσεων στην τηλεόραση, καμμία στη χώρα μας και πόσες εκτός από την Όλγα Τρέμη και τη Ρίτσα Μπιζόγλη, αυτή τη στιγμή είναι οι πετυχημένες πρωταγωνίστριες των ειδήσεων των 8.


Δυστυχώς και στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό η σχέση γυναίκας –τηλεόρασης είναι σχέση υποτιμητική ή σχέση όχι ισότιμη, όπως εγώ την έχω βιώσει.

Δεν είμαι καμιά «ξυνή», που δεν της αρέσει η χαριτωμενιά της Πετρούλας, που έτσι ή αλλιώς μπήκε στη ζωή μας ως ένα προϊόν, που προβάλλεται μετά τον σκυλοκαβγά των παραθύρων.

Ξέρω όμως ότι ακόμα και τα δακρύβρεχτα αφιερώματα στην επιτυχία της χαριτωμένης εκφωνήτριας του καιρού, ενέχουν μια υποκρισία και υπογράμμιση από τον αντρικό πληθυσμό της τηλόρασης ή γενικότερα των ΜΜΕ: «Ως εκεί είσθε ικανές, μην κάνετε βήμα περισσότερο...»
Όχι ότι και μεις δεν έχουμε τις ευθύνες μας.

Όταν χρησιμοποιούμε την χαριτωμενιά στην προβολή μας, όταν οι ίδιες δεχόμαστε το ρόλο της γλάστρας, όταν οι προσωπικές σχέσεις προηγούνται της δουλειάς μας και το χειρότερο, όταν ως τηλεθεάτριες ή χρήστριες οποιουδήποτε μέσου δεν χρησιμοποιούμε τη δύναμη μας, που είναι απόλυτη και περισσότερο παρεμβατική από οποιοδήποτε αντιφεμινιστικό εμπόδιο:

Να κλείσουμε το κανάλι που μας προσβάλλει ή να αλλάξουμε την εκπομπή που δεν μας ικανοποιεί. Γιατί απλά εμείς, είμαστε περισσότερες ως τηλεοπτικό κοινό. ...

http://fe-mail.gr/pages/posts/sex/sex4235.php