Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια κορασίδα που ήταν μεγαλωμένη με πιάνο, γαλλικά και όλο γενικά το... κουστουμάκι της καθώς πρέπει κοινωνίας. Εξελίχθηκε σε ένα πνευματικό... τέρας και περιδιάβαινε όλο τον κόσμο για να διδάξει πνεύμα και ηθική (κατά τον Αυλωνίτη). Στο δρόμο όμως και αφού συνάμα απολάμβανε και το... ξεσκάτισμα των καρπών του έρωτά της, λοξοδρόμησε. Συνάντησε έναν μπουμπουκοανθό και σταμάτησε να τον μυρίσει. Αυτή όμως η ευαισθησία της αγνής υπάρξεως έμελλε να είναι καθοριστική για τη μετέπειτα πορεία της. Διότι ο μπουμπουκοανθός την ξελόγιασε με το άρωμα... εξουσίας που διέθετε και τη φωνή, ω! μια φωνή που και νεκρούς ανάσταινε. Πόσο μάλλον την αγνή του λιμανιού- sorry του παραμυθιού- που σαν μαγεμένη τον ακολούθησε
στον κόσμο του. Στην πατρίδα του μπουμπουκοανθού, το Μπουμπουκιστάν όλοι την καλοδέχτηκαν, μάλιστα την έβαλαν σε μια καρέκλα να τη χαζεύει ο κόσμος, γιατί τόσο πολύ τους άρεσε. Ακόμη περισσότερο τους άρεσε όταν ανέκρινε τους αιχμαλώτους που έφερναν οι μπουμπούκοι από τις μάχες με τον εχθρό. Αλλά, φευ, βαβε παπέ ιατατέ που έλεγαν και οι πρόγονοί της, πήραν τα μυαλά της αέρα. Δίψασε για εξουσία. Ήθελε κι άλλες καρέκλες κι άλλους αιχμαλώτους κι άλλο λαό να τη ζητωκραυγάζει, κι άλλο... κι άλλο... κι άλλο... Ενώ πριν δεν χόρταινε να μυρίζει τον μπουμπουκοανθό της, τώρα τον είχε πεταμένο και μαράζωνε, χωρίς νερό, χωρίς ήλιο... Και το τραγικό είναι ότι και οι άλλοι ανθοί του μπαχτσέ, που πριν ήταν φίλοι του, τώρα τον απέφευγαν, έκαναν ότι δεν τον βλέπουν, λαϊκιστί τον είχαν στο φτύσιμο, πως να το πω...για τα μπάζα. Άσε που ο αρχηγός ο καραανθός, όπως ακουγόταν, ήθελε να τον διώξει και από τον μπαχτσέ. Αλλά το τελειωτικό χτύπημα ήρθε από την πρώην αγνή κορασίδα και νυν... καρασκύλα του κερατά. Και μπορεί απλώς να ήταν φήμες, κανείς δεν ξέρει, τότε δεν υπήρχαν κάμερες, πόσο μάλλον κρυφές (εδώ να αναφέρω ότι ο σοφός του μπαχτσέ είχε πει, άκουσον άκουσον, ότι κάποιος τριανταφυλανθός κάποτε θα έκανε μια σπουδαία ανακάλυψη, αλλά ποιός να ξέρει). Για να επανέλθω στην πρώην αγνή παρθένο και νυν bitch του κερατά, ακούστηκε ότι μέθυσε από το άρωμα άλλου ανθού και τριγυρνάει σε άλλους μπαχτσέδες και ανθοκήπια και παρτέρια... και μαραμένα τα γιούλια κι οι βιόλες που λέει και το άσμα... και ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί... θα δείξει...
στον κόσμο του. Στην πατρίδα του μπουμπουκοανθού, το Μπουμπουκιστάν όλοι την καλοδέχτηκαν, μάλιστα την έβαλαν σε μια καρέκλα να τη χαζεύει ο κόσμος, γιατί τόσο πολύ τους άρεσε. Ακόμη περισσότερο τους άρεσε όταν ανέκρινε τους αιχμαλώτους που έφερναν οι μπουμπούκοι από τις μάχες με τον εχθρό. Αλλά, φευ, βαβε παπέ ιατατέ που έλεγαν και οι πρόγονοί της, πήραν τα μυαλά της αέρα. Δίψασε για εξουσία. Ήθελε κι άλλες καρέκλες κι άλλους αιχμαλώτους κι άλλο λαό να τη ζητωκραυγάζει, κι άλλο... κι άλλο... κι άλλο... Ενώ πριν δεν χόρταινε να μυρίζει τον μπουμπουκοανθό της, τώρα τον είχε πεταμένο και μαράζωνε, χωρίς νερό, χωρίς ήλιο... Και το τραγικό είναι ότι και οι άλλοι ανθοί του μπαχτσέ, που πριν ήταν φίλοι του, τώρα τον απέφευγαν, έκαναν ότι δεν τον βλέπουν, λαϊκιστί τον είχαν στο φτύσιμο, πως να το πω...για τα μπάζα. Άσε που ο αρχηγός ο καραανθός, όπως ακουγόταν, ήθελε να τον διώξει και από τον μπαχτσέ. Αλλά το τελειωτικό χτύπημα ήρθε από την πρώην αγνή κορασίδα και νυν... καρασκύλα του κερατά. Και μπορεί απλώς να ήταν φήμες, κανείς δεν ξέρει, τότε δεν υπήρχαν κάμερες, πόσο μάλλον κρυφές (εδώ να αναφέρω ότι ο σοφός του μπαχτσέ είχε πει, άκουσον άκουσον, ότι κάποιος τριανταφυλανθός κάποτε θα έκανε μια σπουδαία ανακάλυψη, αλλά ποιός να ξέρει). Για να επανέλθω στην πρώην αγνή παρθένο και νυν bitch του κερατά, ακούστηκε ότι μέθυσε από το άρωμα άλλου ανθού και τριγυρνάει σε άλλους μπαχτσέδες και ανθοκήπια και παρτέρια... και μαραμένα τα γιούλια κι οι βιόλες που λέει και το άσμα... και ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί... θα δείξει...ΥΓ: Οποιαδήποτε σχέση με πρόσωπα και πράγματα είναι εντελώς συμπτωματική.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου