Την καλύτερη περιγραφή, με πικρό χιούμορ, αλλά και ρεαλιστικά χρώματα, για την πρώτη μεγάλη «τουρνέ» του Ομπάμα, την έδωσαν, ίσως, οι Financial Times. «Στο Λονδίνο έσωσε τη διεθνή οικονομία. Στο Στρασβούργο έδωσε ανάσα ζωής στο ΝΑΤΟ. Στην Πράγα απάλλαξε τον κόσμο από την πυρηνική απειλή. Στην Άγκυρα ειρήνευσε το Ισλάμ με τη Δύση. Και την έβδομη ημέρα μπήκε στο αεροπλάνο και εξαφανίστηκε στους ουρανούς. Άραγε, είναι όνειρο;»Φοβάμαι πως ναι», απαντά ο Γκιντεόν Ράχμαν στους Financial Times σε κείμενό του με τον πολύ ενδιαφέροντα τίτλο: «Ομπάμα, ο σωστός άνθρωπος σε λάθος χρόνο». Η τουρνέ του Ομπάμα έδειξε, κατά την άποψή μας, ότι τα μεγάλα «αγκάθια» και τα καυτά προβλήματα που έχουν μπροστά τους οι Ηνωμένες Πολιτείες, είναι πολύ σοβαρά.
Οι βασικοί στόχοι είναι δύο:
1.Να κλείσουν όσο γίνεται γρηγορότερα τα μικρά προβλήματα (π.χ. Βαλκάνια), ούτως ώστε να πέσει όλο το βάρος στα μεγάλα (Μ. Ανατολή, Κ. Ασία).
2.Να αναζωογονηθεί η συμμαχία με τους παραδοσιακούς, Ευρωπαίους ετέρους και να κλειστούν παράλληλα συμμαχίες με δυνάμεις-κλειδιά στις περιοχές που έχουν πρόβλημα οι ΗΠΑ.
Που έριξε το βάρος του ο Ομπάμα τις ημέρες της περιοδείας του, τουλάχιστον έτσι όπως φάνηκε από τις επαφές που είχε και τις δηλώσεις που έκανε; Εκτός της διεθνούς οικονομικής κρίσης:
α) Στον περιορισμό των πυρηνικών. Είναι φυσικό, έτσι να «φωτογραφίζεται» το Ιράν. Βέβαια, την ίδια ημέρα του έκαναν «πλάκα» οι βορειοκορεάτες, εξαπολύοντας δορυφόρο τους.
β) Στην επανασύσταση της παραδοσιακής συμμαχίας των ΗΠΑ με τους Ευρωπαίους και βέβαια στη γεφύρωση του -συνεχιζόμενου- χάσματος ανάμεσα στην «παλαιά» και τη «νέα» (Ανατολική) Ευρώπη. Η Ουάσιγκτον θέλει να αυξήσει κατά 60% τα 2 δις. δολάρια που ξοδεύει στο Αφγανιστάν, να στείλει περισσότερο στρατό εκεί, ώστε, εάν είναι δυνατόν να μην φύγει από τη χώρα, όπως έφυγαν οι αμερικανοί από το Βιετνάμ, ή έστω σαν τους σοβιετικούς που έφυγαν συντεταγμένοι. Ένας ακόμα λόγος που θέλει τους Ευρωπαίους, είναι η πεποίθηση ότι το ΝΑΤΟ πρέπει να μετατραπεί σε δύναμη διεθνούς παρέμβασης, σε κάθε γωνιά του πλανήτη (και για την εξασφάλιση των ενεργειακών πόρων της Δύσης). Να σημειωθεί πως σύσσωμος ο Δυτικός Τύπος επισημαίνει πως ο Ομπάμα είναι θιασώτης αυτής της τάσης.
γ) Στη Ρωσία. Είναι η χώρα-κλειδί στην ενέργεια, στην Κ. Ασία και βέβαια στα πυρηνικά. Ως εκ τούτου, κοινή πεποίθηση, είναι ότι οι αμερικανοί την έχουν ανάγκη. Όπως και η ίδια όμως, τις ΗΠΑ. Έτσι, εκτιμάται ότι η Ουάσιγκτον θα αποφύγει να πάρει κάποιο ρίσκο στον Καύκασο (πόλεμος το καλοκαίρι και ήττα του συμμάχου -πλην όμως, ανόητου- γεωργιανού προέδρου, Σαακασβίλι). Το ίδιο, πολύ πιθανώς, και στις πρώην σοβιετικές περιοχές της Κ. Ασίας.
δ) Στην Τουρκία. Οι ΗΠΑ θέλουν να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο στο Ιράκ, ρίχνοντας το βάρος τους στο Αφγανιστάν. Πολύ περισσότερο, επιθυμούν ενεργότερο ρόλο της Τουρκίας σε σχέση με Ιράν, Ιράκ και βέβαια στον Καύκασο. Άλλωστε, η Τουρκία σήμερα διατηρεί πολύ καλές σχέσεις με Ρωσία και Ιράν, ενώ ραγδαία πλέον μετατρέπεται σε σταυροδρόμι μεταφοράς ενεργειακών πόρων (ρωσικών, αζερικών -δηλαδή αμερικανικών- ιρακινών, ιρανικών) προς τη Δύση. Με δεδομένα όλα αυτά, η Ελλάδα δεν θα πρέπει να εκπλαγεί εάν δεχθεί πιέσεις εξ’ Ανατολών. Η Τουρκία έχοντας επιλέξει, ως όλα δείχνουν, το ρόλο της περιφερειακής ισχυρής δύναμης και όχι τον ευρωπαϊκό δρόμο, θα επιδιώξει την περαιτέρω ισχυροποίησή της. Και βέβαια, άμεσος στόχος της είναι να ξεχάσουν οι Κούρδοι της τα όνειρα περί ανεξάρτητου κράτους. Σε αυτό εξάλλου, η Άγκυρα τα βρίσκει και με την Τεχεράνη και με τη Δαμασκό.
Αυτή ήταν η ατζέντα του Ομπάμα, που οι Δυτικοί την χαρακτηρίζουν άκρως ρεαλιστική-πραγματιστική. Ίδωμεν. Το ζητούμενο για την Ουάσιγκτον είναι να αποδείξει και ο ίδιος ότι είναι παίκτης και έτσι να αλλάξει το πολύ αρνητικό κλίμα που δημιούργησαν οι θητείες Μπούς. Εάν δεν πάει έτσι, τότε είναι σίγουρο ότι ο Ομπάμα θα γίνει ο σωστός (;) άνθρωπος σε λάθος χρόνο.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου